Facetten des Niederdeutschen

Schnipsel


Groth-Jahr 2019 (46.): De Slacht bi Hemmingstȩd


Ausschnitt aus dem Panorama des Infopavillons bei der Dusenddüwelswarft

Die Schlacht bei Hemmingstedt am 17. Februar 1500 ist das große Ereignis in der Geschichte Dithmarschens. Es wurde von Zeitgenossen in Liedern besungen, allein 13 niederdeutsche sind bekannt.
Eines dieser Lieder übernimmt Klaus Groth fast wörtlich im ersten Teil seines Gedichts. mehr 〉〉〉

De König to den Herzog sprok: Och hartlev Broder min,
Wa krigt wi dat frie Ditmarscher Land? segg an, wa kamt wi in?

As dat Reinold vun Mailand hör, de mit sin gȩlen Bart,
Do seggt he, wi schickt de Garr en Bad, dat uns en Bistand ward.

Sobald de Garr dat Wort man hör, rüst´ se sik mächti sehr,
Se rüst´ wul föfteindusent Mann, un trock dær de Heiloh hȩr.

Un as de Garr bi den König keem: „Och Herr, min lewe Herr,
Wo liggt denn nu dat Ditmarscher Land, in Hȩben oder op de Eer?“

„Das nich mit Kȩden ann Himmel bunn´, op Eer is dat to finn’“
Do sä de Junker Slenz mit Moth: denn wüllt wi´t bald gewinn´!

He leet de Trummelsläger slan, de Fahnn de leet he fleegn,
Se trocken ut æwer Weg un Steg bet se dat Ländken seegn. -

„Nu wahr di Bur, de Garr de kumt“, vun Möldorp jagt se hȩr,
De Helm un Panzers schint as Gold, as Sülwer schint de Pȩr.

König Hans un all wat Adel kumt mit groten Larm un Schall,
De Wulf de lurt mit wücke Burn bi Braken achtern Wall.

Vun Möldorp trock dat swart hendal, wul dörtig dusend Mann:
Vun Wörden il en lütten Tropp, en Mäden gung væran.

„So hölp uns Herr, du hest dat Rik in Himmel un op Eer!“
Wulf Isebrand störtt ut de Schanz, twee Hunnert achterhȩr.

Un op de Panzers fulln de Släg´, un Rüters in den Sand,
Un vun de Geest dar keemn de Burn, un de Floth keem æwert Land.

Un dal vun Hȩben full de Snee, op Pȩr un Minsch de Släg´,
Blank war dat Moor un witt de Geest, un blödi warn de Stȩg´.

De Buern schregen: stȩkt de Pȩr un schont de Rüterknechts!
Un sprungn barfot mit Kluwerstöck un slogen links un rechts.

Un reten inne Gröben dal un störtten se in Slamm,
Bet Minsch un Veh sik drängn un drungn all langs den smallen Damm.

„Nu wahr di Garr, de B u r de kumt!“ he kumt mit Gott den Herrn
Vun Hȩben fallt de Snee heraf, de Floth de stiggt vun nerrn.

Un wit ut alle Dörpen hȩr kumt Hölp un frischen Moth:
„Nu schont de Pȩr - de ridt wi noch - un slat de Rüters dot!“

In Slick un Slamm sack menni Herr, de sunst op Siden leeg,
Int Swinmoor liggt nu menni Een, de harr en golden Weeg.

Keen Nam so grot int Holstenland un nich in Dännemark,
Dar ligt se nu ahn Krüz un Steen, dar liggt se ahn en Sark.

De Garr de full mit Junker Slenz, so grot un stolt se weer,
De lange Reimer Wimerstȩd, de keem un steek em dær.

Mit nauer Noth, in Angst un Sorg keem König Hans dervan;
in Möldorp leet he Beer un Win un Bradens inne Pann.

Dat gev en Fest! na Noth un Dod, un F r i h e i t weer dat Arf.
Dat mak de Düwels Isebrand un de Dusentdüwelswarf!